Het begon al goed bij Helius: nog voordat de wedstrijd begon, was Wouter gewond
aan zijn knie. 0-1 voor Savosa dus.

Yolanda en Elise maakten zich eigenlijk een
beetje zorgen over dat gevaarlijke hekje dat voor de wisselbank staat; daar moeten
de kinderen overheen stappen als ze het veld in of uit gaan. Nu was daar niemand
overheen gevallen, maar ze struikelden wel over de lijnen, hun eigen voeten, elkaar,
niets of gooiden ballen in elkaars gezicht. Al snel in de eerste helft kwam Helius op
voorsprong doordat een van hun speelsters, de kleinste, over haar eigen voeten
viel en allebei haar knietjes kapot viel: 2-1 voor Helius. Toen was het weer de beurt
aan Savosa, Romy bracht Savosa op gelijke stand met een kapotte knie na een
valpartij; gelukkig hoefde hier geen pleister aan te pas te komen. Na rust was het
Helius die weer de voorsprong nam, een van hun beste spelers viel, volgens mij over
de lijn, resultaat: 1 kapotte knie en 1 kapotte elleboog. 4-2 dus. Dankzij Ilse, die haar
kniebeschermers lekker om haar enkels liet zitten ondanks diverse waarschuwingen
en Wouter, die de bal in zijn gezicht kreeg, kon Savosa terugkomen tot een gelijkspel
4-4. Voor de wedstrijd hadden we het er nog over dat een veld zoals bij Helius veel
beter zou zijn bij Savosa. Dan kun je met slecht weer wel gewoon handballen en
trainen, maar na deze wedstrijd vraag ik me af of je daar wel zo blij mee moet zijn.

En in handballend opzicht? In dat opzicht ging het gelukkig veel beter met Savosa.
Denise ging heel goed van start met een mooie aanval, maar helaas gooide zij net
mis. Nadat ze twee keer op niet geheel correcte wijze was verdedigd, lukte het Eline
eindelijk om de score te openen 0-1. Helius kwam echter snel weer terug en zelfs op
voorsprong: 2-1. Ook Romy probeerde het hierna heel goed, maar het lukte net niet
om de bal erin te krijgen. Ilse werd een beetje afgeleid door de basket die vlak boven
het handbaldoel hing, want haar schoten kwamen dichter in de buurt van de basket
dan in de buurt van het handbaldoel. Arnoud scoorde de gelijkmaker en dankzij twee
doelpunten van Eline was de ruststand 2-4.

Na rust was het wederom Eline die de voorsprong verder uitbreidde naar 2-5. Een
prachtige streep van Brent net onder de lat door zorgde voor 3-6. Na rust had Ilse
gelukkig ook door dat ze laag moest gooien en scoorde zij prachtig de 4-7 en de
4-8 kwam van de hand van Eline. In de tweede helft stond Laura steeds mooi vrij,
maar op de een of andere manier zag niemand haar staan, hoewel het voltallige
Savosa-publiek riep: KIJK NAAR LAURA!!!!!!!!!! De vader van Senna heeft er nog
pijn in zijn oren van, want Chris, die vlak achter hem zat, heeft het wel 20x geroepen.
Desondanks keek niemand naar Laura, of als iemand het wel deed, gooide diegene
in ieder geval niet de bal naar haar. Laura was zogezegd een roepende in de
woestijn. Maar: Laura klaagde niet, werd niet boos en liep iedere aanval weer vol
goede moed naar haar ‘eiland’ in de hoop dat ze nu wel de bal zou krijgen. Eindelijk,
na wat een eeuwigheid leek, zag Senna haar vrijstaan en speelde de bal naar haar.
Maar inmiddels had de verdediging van Helius haar ook in de gaten en kon ze niet
anders dan de bal weer overspelen. Helius bleef ook steeds lekker aanvallen, maar
gelukkig stond daar Arnoud die goed stond te blokken en Denise in het doel, die de
bal mooi hield. Volgens haar vader dankzij zijn goede aanwijzingen: “Pak er eens
één!” Dat deed ze dan ook gelijk. Ook Jennifer deed goed haar best met verdedigen,
net als Iris. Het laatste doelpunt was van Brent die daarmee de eindstand op 7-9
bracht.

Het was een leuke sportieve wedstrijd, onder leiding van een goed fluitende
scheidsrechter. De laatste buitenwedstrijd van de herfstcompetitie. Volgende week
wordt de eerste zaalwedstrijd gespeeld. Die zaalcompetitie belooft nog een heel
spannende te worden, want de GD1 is vorig jaar kampioen geworden, waardoor
dit team zo te zien in een vrij hoge poule is ingedeeld. Maar dat is alleen maar een
heel leuke uitdaging. Eline wist dat onderlaatst heel goed te verwoorden: “Ik vond de
wedstrijd tegen Snelwiek, die we net verloren hebben, eigenlijk veel leuker dan de
wedstrijden die we dik gewonnen hebben.” Leuk, dat zo’n jong meisje al zo’n goed
inzicht heeft: winnen is niet het belangrijkste. Leren van de wedstrijden die je speelt,
plezier hebben met elkaar, jezelf ontwikkelen, een betere handballer worden, dat is
het belangrijkste.

Bij dit team zie je heel goed dat dat gebeurt: alle kinderen gaan iedere wedstrijd
vooruit, je ziet ze groeien; als individu, maar ook als team. In deze wedstrijd waren
een paar heel mooie aanvallen, waarbij er snel werd overgespeeld, het veld breed
werd gehouden en er goed werd gekeken wie vrij stond. Natuurlijk is er ook nog
steeds veel te leren, maar daar hebben ze Yolanda en Elise voor, die het echt
fantastisch doen met deze groep. Met leuke trainingen, goede aanwijzingen tijdens
de wedstrijd en de juiste aanpak voor ieder kind zorgen zij ervoor dat dit team iedere
week beter wordt.

Mariska van Daele

Foto's https://picasaweb.google.com/103551137450403453843/DMIXTegenHelius